هر چقدر هم بگويم
از اين پنجره
چند پله به سپيدی صبح انسان نزديکترم
و به گفتگوی بی اجازه با خويش مختار ،
می بينم از مصيبت شعر رنگ گرفته ام
و هم نفسم با زمینی ترین غم ها.
ارمغان بهداروند
ای مخاطب آشنای دردهای نگفتنی
اگر بناست بسوزیم ، طاقتمان ده و اگر بنا است بسازیم قدرتمان ده .
ای عزیز : آنجنان غریق دریای غربتمان مکن که به سمت هر خاشاک عاطفه ای دست نیاز دراز کنیم .
پناه بر تو از تنهایی و غربت و بی کسی ...........
خوبی شده اسطورمون بدی شده قاموسمون
سگ شده عاطفه مون دلی نیست تو دلامون
مادر شده دشمنمون دشمن شده مادرمون
پول شده رفیق مون از اون نشون تا این نشون
حرص شده نیازمون حسد شده خیالمون
حسرت شده ارزومون لات شده عزیزمون
شیطان شده هم خونمون گرگ شده همسایمون
ویرون شده ابادیمون حقیر شده این دلامون
حرمت نداره حریم مون تبیعد شده غیرتمون
بر اب رفته ابرومون شهوت شده حیات مون
این قصه رو شنیده ای با حسرتی که خورده ای
گریه نداره چشمه ای چشم نداره گریه ای
