قانون «اهم و مهم» قانونی است که بر اساس آن برای رسیدن به کار «مهم‌تر» دست از کار «مهم» برمی‌داریم. این قانون در همه‌ی بخش‌های زندگی لازم‌الاجرا است و پای‌بندی به آن نشانه‌ی عقل و درایت و انتخاب درست است.
صبح تا به شب در زندگی روزمره‌ی خودمان خیلی طبیعی به این قانون عمل می‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم حتی در یک مورد نقض شود. مثلاً اگر مسافرت رفتن را «مهم» می‌دانیم چون باعث تنوع و تغییر روحیه و شادابی و نشاط می‌شود اگر همین مسافرت باعث در معرض خطر قرار گرفتن بشود و سلامتی‌مان بخواهد آسیب ببیند از آن چشم‌پوشی می‌کنیم چون مسافرت برای ما مهم است ولی آنچه «مهم‌تر» است حفظ جان است برای حفظ جانمان از مسافرت چشم می‌پوشیم.
خندیدن و خنداندن و شوخی و تغییر روحیه چیز خوب و کار مهمی است ولی اگر همین کار بخواهد اصول مهم‌تری را از بین ببرد آنجاها «خط قرمز شوخی» شروع می‌شود. مثلاً حفظ آبروی افراد، نرنجاندن دوست، ضایع نکردن حقوق دیگران، حفظ شخصیت خودمان و ... همه از امور مهم‌تر زندگی‌اند که نباید در سایه‌ی شوخی از دست بروند. مواظب باشیم که اگر خواستیم یک تومان به دست بیاوریم، دو تومان از دست ندهیم.
اگر در پشت صحنه‌ی لبخندی که روی لب‌هامون نقش بسته است دلی را شکسته‌ایم مطمئن باشیم قانون «اهم و مهم» را نقض کرده‌ایم.